Yaşarken Şiiri - Tunç Bilgiç

İnsan
Biraz doğmalı,
Biraz ölmeli,
Biraz gülmeli ve
Biraz ağlamalı yaşarken.

İnsan
En çok da sevmeli.
Yani akıp giden zamanı,
Sobada dans eden ateşi,
Dinginliği ve de keşmekeşi
Çokça sevmeli yaşarken.

Ve şu insan yok mu insan,
Özlemeli.
Neyi özleyeceğini siz seçin.
Ben çoktan kararımı vermişim.
Hatta öyle ki
Neyi özlediğimi bile unutuvermişim.
Çünkü nereye baksam görmüşüm:
İnsan bir çırpıda unutuluverir
Tanrı tarafından
Tam da en güzel gününü yaşarken.

Neyse ki insan
Tanrı gibi değil.
Doğar, ölür, güler ve ağlarız,
Bir gece her şeyi
Amansız hatırlarız.
Sonra gökyüzünde bulutlar,
Ay, gezegen ve yıldız,
Hangisi hangisi, durup durup bakarız,
Düşeriz, kalkarız ama biliriz ki
İnsanoğlu insanız.

Şimdi daha iyi anladınız mı?
İşte insan
Böyle yaşar
Yaşarken.

5 Şubat 2026