daha hala umut varken
içimin karanlığını aydınlatan
sönmeye yüztutmuş, titrek bir alev gibi
şimdi artık sönmemelisin.
kelimelerin yüzüme yansıtıyor seni
bana bakıyorsun ama yüzün görünmüyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta