Yaşamak Şiiri - Ömer Mirza 2

Sorsalardı bana ister misin yaşamak,
Veyahut ister misin şu senaryoda oynamak...
Bunca senedir yaşadın pişman mısın yoksa davacı,
Lûtfedilen nimetlere değdi mi çekilen bunca acı...

Haddi aşma sersem nefis! Sorgulanmamalı din,
Düşünmek şeytan işi, budur göklerden kurulan zihin.
Razı ol kaderine hem cennet var, yoksa odundur sonun,
Boynunu uzatan İsmail gibi bekle, gökten inecek koçun...

Yaşamak; mutsuzca...düzenin acılarına karşı avuntularla,
Şimdi anlıyorum, makineyi deveran eden dişlilerin ezilişini.
Korkuyla ve umutla yaşamak... Başlıbaşına hep angarya,
Semizlenesin diye yemlenen ve kıyametini bekleyen insanlarız...

Dediklerine bakılırsa avâm değilsin, pek tabi kanmadın,
Padişah yetiştiren bir okul istedi cömertliğinden yaradan.
Doğudan da bir yel estirdi ki, kalsın daneler uçsun samanlar,
Yetişsin yedi notalı zamansız ve mekansız müstesnalar...

Nabza göre şerbet verirsin, insan hakikatini bulmalı dersin,
Fakat ezeli ve ebedi olanda bu mutsuzluk, bu arayış neden?
Mutlak yüce olan ne diye şu sefil göklerde tenezzül etmekte,
Şu koskoca saltanatında, keyfim yüzünden ne diye gürültü koparmada...

Zavallı insan, kendini alemden soyutlamakla hep şirkte kalır,
Varlık tohumu olduğunu bilmez, murdar ağaç olunca da bizden sanır.
Alem arayış değil, alem bilinen mücmelin mufassal yazılması,
İnsan netice-i kelâm... ve sadece ruhun bir libası...

Sayende hakikati bildim, fakat bu yarış adil değil,
Kimi insan güle oynaya yaşar, kimi ise öyle değil,
Kimi peygamber olur, kimi peygamberin karşısındaki zorunlu düşman,
Elbette diken tohumundan kim gül olup gonca açmasını bekler ki...

Alemde görünen piyesi ciddiye aldığın besbelli, senaryo adil değil dersin,
Yaşamak için gönderildin sadece yaşamak... insan dışında herkes memnun.
Tutunma şu büründüğün vücuduna ve sanma ibaret kendini kendinden,
Kâinatta her şey yaratıldı fakat 'ben' sanıldı...