Yaşam defteri Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Yaşamı izledim sisli aynada,
Kırılan düşleri gönlüme yazdım.
Bir garip yolcuydum ömür hanında,
Yaralı günleri bağrıma dizdim.

Gece uzadıkça gönül daraldı,
Gül diye uzandım, elim yarıldı;
Dünya bir han imiş, kervan ayrıldı,
Geleni gideni sessizce sezdim.

Yetimin gözünde ekmek kokardı,
Zenginin sofrası taşıp artardı;
Adalet denilen kapılar dardı,
Hakkın türküsünü sazıma düzdüm.

Kibir dağ olunca insan küçüldü,
Merhamet susunca vicdan büküldü;
Çocuk gülmeyince dünya üzüldü,
Bu acıyla kendi kibrimi ezdim.

Eğrinin pazarı her gün kuruldu,
Doğruyu söyleyen köyden kovuldu;
Hakikat yolunda ömür yoruldu,
Sabır kandilimle geceyi gezdim.

Dost diye yanıma gelenler oldu,
Bir yaprak misali sararıp soldu;
Vefanın pınarı kum ile doldu,
Ben yine kumlardan suyumu süzdüm.

Ne saray özledim, ne köşk diledim,
Kuru bir gölgede huzur dinledim;
Altının sesine kulak vermedim,
Hırsın putlarını içimde bozdum.

Bahar bekledim ben, kış uzun sürdü,
Ayaz goncaları dalda öldürdü;
Yine de gözlerim umudu gördü,
Karanlık içinden ışığa yüzdüm.

Ne kışa darıldım, ne yaza küstüm,
Acıyla yoğruldum, sabırla piştim;
Düştüm de kendimle yine barıştım,
Ne dertten usandım, ne yükten bezdim.

Dikenin içinde gül aradım ben,
Çölün ortasında göl aradım ben,
Kaybolan izlerde yol aradım ben,
Bulduğum her izi yüreğe kazdım.

Dağların başında kar eksilmedi,
Yoksulun gözünden yaş eksilmedi,
İnsanın gönlünden aşk eksilmedi,
Kar, yaş ve aşk ile ömrümü çizdim.

Söz dedim, sözlerin yükü ağırmış,
Sus dedim, susmanın dili sağırmış;
Ömür dediğin de ince yağmurmuş,
Ben de damla damla toprağa sızdım.

Bir gün perde iner, bu oyun biter,
Sessizlik konuşur, her ses de yiter;
Geriye bir iyilik kalsa yeter,
Ne kimseyi kırdım, ne kimseye kızdım.

Kasapoğlu der ki: Yaşam dediğin
İnsan kalabilmek, bir de sevdiğin;
Değerin ölçüsü kalbe değdiğin,
Bu son satırla da düğümü çözdüm.