yarına söz veremem,
çünkü ben
bugünün bile sonundayım bazen.
içimde
yarım kalan ne varsa
zamanın suskunluğuna gömüyorum
ve her gün,
biraz daha eksiliyorum.
umut mu dedin?
o, sabahın ilk ışığına benzer
gelir ama kalmaz,
ve ben
gidenin adını ezberleyecek kadar yorgunum artık.
yarın diyorsun ya…
o kadar uzak ki bana
sanki ömrüm,
hep “şimdi”de sıkışmış gibi
tutmak istiyorsan beni
şimdi tut,
çünkü yarın
belki ben olmam,
belki de
ben bile kendime yetemem.
yarına söz veremem
çünkü kalbim,
anlık bir kıvılcıma bağlı sadece.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 6.8.2025 17:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!