Yarım kalanlar Şiiri - Emrah Bekci 2

Yarım kalanlarımız var seninle,
Yarım kalan sözlerimiz,
Yarım kalan şarkılarımız,
Yarım kalan kitapların sayfaları,
Yarım kalan bir şiirimiz...
Hepsini öksüz bıraktın sen!

Artık sabahlar yarım,
Sol tarafımızda çarpan yürek bile yarım...
Yarım kalan yetim vakitler bıraktın sen,
Oysa neler neler isterdim ben...

Bir akşamüstü sessizce oturup,
Hiç konuşmadan gözlerine bakmayı,
Dünyanın bütün gürültüsünü susturup,
Sadece nefesini dinlemeyi...

Bir cümlenin içinde kaybolmayı,
Bir şarkının en güzel yerinde,
Adımızı birbirimize fısıldamayı,
Ve gece bittiğinde
“Daha bitmedi” diyebilmeyi isterdim.

Sana anlatacak o kadar çok şey vardı ki,
Dilimin ucunda bir sürü yaşlanmış kelime,
Kalbimin kuytularında sakladığım,
Kimsenin bilmediği cümleler...

Bir gün bütün suskunluklarımızı,
Birbirimize sarılarak anlatırız sanmıştım.
Meğer bazı insanlar,
En güzel cümlelerini söyleyemeden gidermiş;
Bazı vedalar da,
İçinde binlerce “kal” saklarmış.
Bazıları dünyaya aşık,
Bazıları Tanrı'yaymış.

Sen gittin...
Ama gidişin bitirmedi seni bende.
Çünkü ben seni görmeden sevdim.
Bir kapı kapandı yalnızca,
İçimde sana açılan bütün pencereler açık kaldı,
Artık mabedim zemheri libasını giymiş gibi.

Bazı zamanlar,
Yarım kalan şarkılardan,
Hâlâ birini duyunca,
İçimde sana ayrılmış bir yer sızlıyor.
İnsan bazen gideni değil,
Demek ki gidenle birlikte kaybettiğini özlüyor.

Birlikte yaşlanacakmışız gibi,
Hayaller kurmuştum ben.
Saçlarına düşen beyazları,
Avuçlarımın içinde sevmek,
Yorgun akşamlarında omzuna başımı koymak,
Aynı pencereden aynı yağmuru seyredip,
Toprağın kokusu ile senin kokunu ciğerlerime doldurmak,
Gibi çılgınca hayallerim vardı...

Ve yıllar geçtikçe,
Aşkımızı eksilmek yerine,
Derinleştiğine şahit olmak isterdim.
Sen ise daha yolun başında,
Bütün yolları, an'ları, zamanları, dünya için yarım bıraktın.

Şimdi geceler daha uzun,
Saatler daha ağır ilerliyor.
Duvarlarda gölgeler büyüyor,
Sessizlik odanın içinde dolaşıyor.
Bir zamanlar birlikte dinlediğimiz şarkılar,
Şimdi yalnızlığın türküsünü söylüyor.
Ve ben her notada,
Biraz seni, biraz kendimi hatırlıyorum.
Meğer insanın en büyük yalnızlığı,
Birinin yokluğu değilmiş;
Onunla yaşayabileceği hayatın yokluğuymuş.

Sana kızamıyorum bile...
Çünkü öfkemin altında hâlâ sevgi var.
Kırgınlığımın içinde,
Tanrı’nın merhametinden bir parça,
Sana uzanmak isteyen,
Sessiz bir el saklı.

Belki de aşk tam olarak budur;
Gitmesine rağmen birinin,
İçinden gitmemesi...
Adını susturmak isterken,
Kalbinin onu daha yüksek sesle çağırması,
Unutmak için yüzlerce sebep bulurken,
Tek bir hatıranın,
Hepsinden güçlü çıkmasıdır.

Belki de gerçek sevgi,
Kırıldığın hâlde lanet etmemektir;
Gidenin ardından kapıyı kapatırken,
Duanda ona hâlâ yer bırakmaktır.
Çünkü bazı insanlar,
Hayatımızdan çıkarlar ama,
Kalbimizden çıkmazlar.
Ve insan bazen,
En çok da affedemediğini değil,
Hâlâ sevdiğini taşır içinde.

Biliyor musun,
Bazı insanlar hayatımıza gelmez yalnızca;
İçimizde bir çağ açarlar.
Sen benim içimde,
Henüz adını koyamadığım bir mevsimdin.
Şimdi hangi mevsime girsem,
Bir yanım seni hatırlıyor.
Çünkü sen giderken
Sadece kendini götürmedin;
Benim sana anlattığım geleceği de,
Yanında götürdün.

Yine de bir gün dönersen,
Sana “Neden gittin?” diye sormayacağım.
Çünkü bazı soruların cevabı,
Yıllar geçse de değişmez.
Sadece sessizce bakacağım ruhuna,
Ve yarım bıraktığımız o şiirin,
Kaldığımız yerini göstereceğim.
Belki bir kelime ekleriz yeniden,
Belki eski bir şarkıyı baştan dinleriz,
Belki de hiçbir şey söylemeden,
Yarım kalan bütün zamanları tüme tamamlarız.

Çünkü bazı aşklar yaşanıp bitmez,
Bir hatıra, bir sızı, bazen bir dua olur.

Ben her sabah biraz eksik uyanır,
Her gece biraz daha seni anlarım.
Ve belki yıllar sonra bile,
Bir kitabın yarım kalmış sayfasında
Seni bulur,
“Bizim hikâyemiz burada bitmedi...” diye ruhuna fısıldarım.

Emrah BEKCİ
Tefekkür Notları / 08 Eylül 2026 (Son)