Yarım Kalan Umut Şiiri - Mustafa Alp

vakit akşamın omzuna yaslanmıştı,
güneş yavaşça çekilirken sokakların kalbinden,
bugün, suskun bir yolcu gibi
gölgelerin arasından geçip gitti.
kimse fark etmedi belki,
ama bir köşede
yarım kalmış bir umut
sessizce adını yazıyordu duvarlara.

anı kokan rüzgarlar
eski bir defter sayfasını çevirir gibi
geçmişi karıştırıyordu.
çocukluğumun tozlu sokakları,
annemin sesi,
ilk kaybettiğim şeyin ağırlığı
hepsi o defterin arasında
solmuş çiçekler gibi duruyordu.

bugün,
cebimde kırık bir saat gibi taşındı.
vakit ilerliyordu ama
içimde aynı yerde kalmıştı her şey.
bir söz yarım,
bir gülüş eksik,
bir umut suskun.
sanki hayat
rastgele atılmış taşların
suda bıraktığı halkalar gibiydi.

akşam çökerken
gökyüzü eski bir mektup gibi katlandı.
sokak lambaları
geceye yazılmış küçük notlar gibi
tek tek yanmaya başladı.
ve ben,
anıların arasında kaybolmuş
bir defter arıyordum.

bir sayfa açtım,
üzerinde yalnızca şu yazıyordu.
yarın.
altı boştu,
ne tarih vardı ne saat,
sadece bekleyen bir boşluk,
sadece henüz doğmamış bir umut.

belki yarın
yarım kalan sözler tamamlanır,
belki bugün
içimde kırılan şeyler
yeniden kök salar.
belki akşam
bu kadar ağır inmez omuzlarıma,
ve vakit
bana biraz daha yavaş davranır.

rastgele yürüdüğüm yollar
bir anlam kazanır belki,
anıların içinden
yeni bir defter çıkar.
ve o defterde
ilk kez silinmemiş bir cümle olur.

bugün bitmedi,
umut yarım değil,
yarın geliyor...

Mustafa Alp
15/02/2025 03.00