Yarım Kalan Sarılmalar Şiiri - Hamit Atay

Yarım Kalan Sarılmalar
Bazı vedalar sessiz olur,
Ses çıkarsa gözyaşı düşer diye.
Biz de sustuk,
Konuşmadan…
Elini tuttum son kez,
Ama sarılmadım,
Sarılmak vedayı mühürlemek gibi geldi o an.
Eksik bırakmak istedim her şeyi,
Belki geri dönersin diye.

Kırık bir tebessüm vardı yüzünde,
Benimse içimde fırtına.
Ne sen “kal” dedin,
Ne ben “gitme” diyebildim.
Bazen kelimeler cesaret istermiş,
Bizimkiler o gün yetim kaldı.

Hatırlar mısın?
O sabahın soğukluğunu…
Avuç içlerimizin ürperişini,
Ve sokakta bile tamamlanmamış
Bir sarılmayı.

Ne kadar yakındık birbirimize,
Bir o kadar da uzak.
Tenin tenime değerken bile
Ruhlarımız ayrıydı artık.
Belki de en çok orada bitti biz...

Sarılmak…
Ne büyük bir eylem aslında,
Kucaklamak sadece bedeni değil,
İçini de sarmak.
Seninle hiç tamamlayamadık biz o sarılışı,
Hep bir şeyler yarım kaldı.

Sokakta yürüyen çiftleri gördüğümde
Gözüm onların kollarında değil artık,
Aralarındaki mesafede…
Çünkü ben de öğrendim:
Sarılmak yakınlık değil,
Birlikte kalabilmeyi seçmektir.

Sen gittin.
Ama ben hâlâ oradayım.
O günkü gibi duruyorum
Yarım kalan bir sarılmanın ortasında,
Kollarım havada,
Sözlerim boğazımda,
Kalbim…
Tam en çok seninle olmak isterken,
Yarım kaldı.

Şiir Hamit Atay