Yarım kalan Şiiri - Gece Gözlü

​Neden beni böyle yarım bıraktın,
Bir cümlenin ortasında susar gibi...
Daha söylenecek onca söz varken,
Gözlerimi gözlerinden koparır gibi.
​Oysa ben,
Sende tamamlanmaya gelmiştim;
Eksik yanlarımı varlığınla sarıp,
Yalnızlığıma "biz" demek için.
​Sen gittin—
Ve bende ne varsa yarım kaldı;
Bir kahkaha, bir nefes, bir sabah...
Hepsi adının bittiği o boşlukta sustu.
​Ne bir vedan vardı, ne de dönüşün,
Sanki hiç yaşanmamış gibi;
Sildin geçtin içimdeki ömrünü,
Suskunluğun, en ağır yüküm şimdi.
​Bilmezsin—
Yarım kalmak, ölmekten uzun sürer bazen.
Çünkü insan,
Tam iyileşecekken yeniden kanar içten içe.
Seni en çok,
"Tamamlandım" dediğim o uçurumda kaybettim.
​Geceler uzadı içimde,
Her saat biraz daha sana döndü akrepler...
Ben senden bir türlü çıkamadım,
Sen benden çoktan gitmişken.
​Ben seni tam’ım sanmıştım,
Meğer en derin eksiğimmişsin.
Bir insan, en çok inandığı yerden kırılırmış;
Ben bunu en çok senden öğrendim.
​Şimdi kendimi topluyorum yavaşça;
Parça parça, acı acı...
Her hatırayı söküp yerinden,
Kırık dökük kalbimde kendime yer açıyorum.
​Biliyorum; bazı yarımlar hiç tamamlanmaz,
Dikiş tutmaz ruhun o sökük yanı...
İnsan iyileşmez aslında,
Sadece o eksikle yaşamayı öğrenir.