Yarım kalan Şiiri - Dağlar Özügüç

Asıl hikâye
yarım kaldığın yerde başlar.
Yarım kalmak
hiçbir şeye yakışmıyor.

Yarım karpuz,
yarım elma olur,
yarım ekmek bile sofraya konur.

Yarım et, yarım ciğer,
yarım yürek olur mu hiç?
Ama insan yarım kalıyor…
Söyleyin, neden?

İnsan dediğin
etten kemikten ibaret değil mi?
Nasıl oluyor da
bir ekmek parçası gibi
bölünüp kalıyor hayatın ortasında?

Belki de doğru söylüyorlar;
biz bir elmanın iki yarısıyız.

Peki, ya öyle değilse?
Ya insan
öteki yarısını ararken
kendi bütünlüğünü kaybediyorsa?