Yarasa Şiiri - Kağan Kara

Surların ardındaki karanlık Ayın aydınlığını ezerken Yarasayı kovdu o karanlık Rüzgar ruhları emerken Durdu,baktı o iki ölü boncuk Ölümsüz tablonun üzerinden Bakışıyorduk iki kaşif çocuk Anlat sesi döküldü dilimden Ancak o yalnız bakıyordu Anlatmıyordu annesi karanlığı Küçük ağzı taşıyamıyordu Onu yaratan Tanrı'nın karanlığı Tıpkı beni yaratan gibi O da kovulmuş bir çocuk Birliğin,yaratmanın ışığından uzak Ne idüğü belli olmayan zavallı çocuk O da anlatamıyor ben de O da yaratamıyor ben de O da anlamıyor ben de E farkımız nedir iki bedende Konuşmadan anlattı yarasa Ancak bıraktı pek çok tasa Tabi kayboldu hepsi Kapıldığında düşüncelerim rüzgara