Bozkurtlar Şiiri - Kağan Kara

Sanatçı kuşların sesi eşliğinde Paydosladık Aral'ın dibinde Geldi bir ak sakallı Dedi dinle destanlar var dilimde Onların anası toprak Babaları gök idi Gönülleri berrak Kılıçları keskin idi Vardı başlarında ulu Kağan Vardı dirlik,bereket Ancak gitti uçmağa ulu Kağan Gitti birlik,hamaset Türk Türk'e kıydı Oğul babaya kıydı Türk'ü Çine esir kıldı Ancak Kağan oğlu Kürşad geldi 40 aslanıyla on binlere karşı geldi Fısıldıyordu akbabalar Burada azdan az Çoktan çok uçar başlar Kürşad haykırdı "bu düşman az!" Ve karşılık verdi fırtınalar Haykırıyorlardı yazılır savaşlar Kimisi kan kimisi mürekkep ile Bu savaşı yazanlar tanrılar Tanrıları kıskandıran sesiyle Haykırdı Kürşad "yalnız ileriye!" Koştu onun yağız atı Arkasındaydı yiğit bozkurtları Ve korktu karşısındakiler O ölümsüz on binler Ezip geçiyorlardı bozkurtlar Bir hiçmişçesine karşısındakiler Ve öldü on binler Ancak bu son değildi Çaldı o lanetli borular O kahrolası çekirgeler çıkageldi Onlar da boyadı nehirleri Ancak ölmüyordu şehirleri Bütün güçleri çıkageldi Uçmuştu Kürşad'ın şehitleri Kürşad gördü çekirgeleri Baktı bozkurtları yorgundu Baktı milleti Çin'in köleleri Ölecekti ama savaşıyordu Savaşacak ve ölecekti Düşecek ama yenilmeyecekti O gömülecekti kılıcıyla Kölelikle anılacağına er ölecekti Avlandı bozkurtlar tek tek Kürşad kalmıştı bir tek Elinde kılıcı belinde oku her ok alıyordu tek tek Onun yaralarında gül açtı Onun yaraları ışık saçtı Öyle ki bakamıyordu ölüler Zira oradan ayrılmaz gözler Bakan Çinliler taş oldu Bakmaktan hepsi derviş oldu Millet adına ölmek buymuş Hepsi bunu anlamış oldu Örtmedi gecenin karanlığı Onun nurlu yaralarını Ayın mukaddes aydınlığı Çin bıraktı onun soydaşlarını Kürşad şimdi bizi izler Bağımsızlıkla övünç eyler Destanını bozkurtların Bütün ölüler dinler