Yaranamazsın Şiiri - Cem Eyüboğlu

Yaranamazsın

Ne yaparsan yap,
Bazı gönüllerde yerin hep eksik kalır.
Fedakârlığın görülmez,
Sessizliğin yanlış anlaşılır.

Geceyi sabaha bağlarsın,
Kimse uykusuz kaldığını bilmez.
Bir tebessüm uğruna kendinden vazgeçersin,
Yine de eksik olan sen olursun.

Yorulduğunu söylemezsin,
Çünkü güçlü görünmeye alışırsın.
İçinde kopan fırtınaları saklarsın,
Dışarıdan sadece suskun biri sanırlar.

Bir omuz olursun düşene,
Bir kapı olursun çıkışı olmayana.
Herkese yetişmeye çalışırsın,
Kendine sıra gelmez.

İyi niyetini zayıflık sayarlar.
Sabrını çaresizlik zannederler.
Merhametini kullanırlar,
Vicdanını sınamaktan çekinmezler.

Bir gün "hayır" dersin,
Bütün iyiliklerini unutur herkes.
Yıllarca verdiğin emeği silerler,
Tek bir cümleyle seni yargılarlar.

Oysa sen,
Kimsenin yükü ağırlaşmasın diye
Kendi yükünü sessizce taşımışsındır.

Anlarsın ki...
Herkesi memnun etmeye çalışan,
En çok kendini kaybedendir.

Çünkü bazı insanlar,
Ne kadar verirsen ver,
Daha fazlasını bekler.
Ne kadar seversen sev,
Yine de eksik bulur.
Ne kadar çabalarsan çabala,
Bir kusur aramaktan vazgeçmez.

İşte o gün öğrenirsin;
Değerini bilmeyene ömür harcanmaz.
Kıymet görmeyen emek,
Bir süre sonra yorgunluğa dönüşür.

Artık kimseye kendini ispat etmeye çalışma.
Bırak seni anlamayan, uzaktan baksın.
Bırak kıymet bilmeyen, yokluğunu öğrensin.

Çünkü güneş,
Her sabah yeniden doğmak için
Kimseden alkış beklemez.

Ve insan da...
Kendi vicdanına hesap verebiliyorsa,
Başkalarının bitmeyen beklentilerine mahkûm olmamalıdır.

Ne yaparsan yap...
Herkese yaranamazsın.

Ama kendine ihanet etmeden yaşayabiliyorsan,
İşte gerçek kazanım budur.