Yaralı Kalemim Şiiri - Sevgi Gül İlkan

O yine giyinmiş geceyi
Düşüncelerimde önden önden yürüyor
Bense peşinde uykusuzluğa sürükleniyorum
Şafağın söküşlerine kalem düştüm
Feryat fiğanım, kalbimin her yanı acıyor.

Ay vuruyor gölgesine
Rüzgarın bam telinde siyahım
Hazala döndüm hazan içinde
Kızılın renginde şafağım.

Bir kalem ki o ciğere batıp batıp çıkan
Yıllara bugünden mürekkep depolayan
Aşka ölümüne sözü önde koşan
Yetiş bana diye gözü arkada kalan.

Kaç kez kurcalanır bu yara ah sebebim
İntizarın en büyüğünden mi geldin bilemedim
İmkansızlığın çilesini çekmekteyim.

Bu imtihanı taşıyamıyorum
Ruhuma günden güne ağır geliyorum
Derin uykularda dinlenmek istiyorum
Bir yudum canım kaldı
Tek nefeste bitecek kadar zayıfım.

Nedir bu gözlerime dökülenler
Sanki her nesne onu giyinmiş
Yoksa ben deliriyor muyum
Nefesim de bile onu taşıyorum.

Sanki kıyamet kopmuş da
Yaşayabileceği tek yer yüreğim
Yoksa kıyamet mi koptu da
O'ndan başka hiçbir yere sığamıyorum.

Gerçeğe bu denli göçmek isterken
Dilimde kırılıyor kalemim
Haşa canımı al bile diyemiyorum
Ne haddime Rabbim.

Ah derinden bir nefes çekerim
Kilitlenir dilimde kalemim
Kendi derinliklerime düştüm
Öyle bir dünya ki keşfettirdiğin Rabbim
Kuyudaki suyu güneşe doldurup
Yüreğimden yüreğine çekerim
Ruhundan ruhuma aşk içerim

Kifayetsiz kalıyor cümlelerim
Kalemim aslını anlatamadığına yanıyor
Sayfalarıma düşen gölgelerindeki
Ay yüzüne teslim mürekkebim.

Ben şiir yazarken kendimden geçerim
Yatağım yüzüne uyumaya geçerim
Elini yorganım diye üstüme örterim

Dünyam başımın üstünde dönüyor
O benim aşka çemberim
Etrafında dönen pervanesiyim
Nefesini nefesime ışıkla düğümlerim
O benim iki dünyalık düğünüm
Dans ediyor bir çift hayalim
Beni bu aşk sarhoşluğumdan
Uyandırma yaralı kalemim
Ne olur gerçeğin eline geçmeyelim...

Şiirin yazılış tarihi: 19.2.2012