YARALI İNSAN
Bazı insanların yarası görünmez…
Ne kanar dışarıdan,
ne de teninde bir iz bırakır.
Ama geceleri
insanın içini sessizce yakar.
Yaralı insan çok konuşmaz.
Çünkü anlatacaklarını
kelimelere sığdıramaz.
Gülümser bazen,
ama kimse bilmez
o gülüşün arkasında
kaç gözyaşı sakladığını.
Bir “Nasılsın? dersin,
iyiyim. der.
Oysa değildir…
Sadece kimseye
yük olmak istemiyordur.
Bazı insanlar
sevilmediği için değil,
çok sevip de karşılığında
kırıldığı için susar.
Güvendiği insanlardan
darbe yiyen bir kalp,
bir daha kolay açılmaz.
Çünkü yaralı insan bilir;
en derin yarayı
yabancılar değil,
Ben yanındayım. diyenler açar.
Ben de yaralandım…
Ama kimseye
yaralarımı göstermedim.
Çünkü bazı acılar
anlatılınca hafiflemez,
sadece yeniden kanar.
Bazen aynaya baktım;
karşımda kendimi değil,
hayattan yorulmuş
bir insan gördüm.
Sonra kendime dedim ki:
Dayan…
Çünkü sen daha bitmedin.
Belki kırıldın,
belki eksildin,
belki bazı insanları
kalbinin en güzel yerinde kaybettin…
Ama hâlâ nefes alıyorsun.
Ve nefes alan insanın
yeniden başlamak için
her zaman bir umudu vardır.
Yaralı insan unutmaz…
Sadece acısıyla yaşamayı öğrenir.
Bir gün
kalbindeki bütün kırıkların
üzerinden geçtiğinde
şunu anlayacaksın:
Bazı yaralar
seni bitirmek için değil,
kim olduğunu öğretmek için
açılmıştır.
Ve belki de
senin en güzel hâlin,
yaralarına rağmen
hâlâ sevebilen hâlindir.
Kayıt Tarihi : 25.09.2026 02:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
ŞİİRİN HİKÂYESİ “Yaralı İnsan”, dışarıdan güçlü görünen ama içinde sessizce savaş veren insanların hikâyesidir. Bu şiiri yazarken aklımda tek bir insan yoktu. Hayat boyunca kırılmış, güvenmiş, kaybetmiş, susmuş ve bütün acılarına rağmen gülümsemeye devam etmiş herkes vardı. Çünkü bazı yaralar görünmez. İnsanların gözlerine bakarsınız, gülümsediklerini görürsünüz ama kalplerinde neler taşıdıklarını bilemezsiniz. Bazen bir “Nasılsın?” sorusuna “İyiyim.” derler. Oysa içlerinde anlatamadıkları koca bir hikâye vardır. Bu şiir, işte o sessiz insanların sesidir. Beni en çok düşündüren şey şuydu: İnsan bazen yaşadığı acılardan dolayı değil, o acıları kimseye anlatamadan taşımak zorunda kaldığı için yorulur. “Yaralı İnsan”ı yazarken amacım sadece hüzünlendirmek değildi. Okuyan herkesin kendi hayatından bir cümle, kendi yarasından bir iz bulmasını istedim. Çünkü hepimizin geçmişinde kapanmayan bir yara, unutamadığı bir insan, söyleyemediği bir cümle veya geceleri sessizce düşündüğü bir hikâye olabilir. Ve belki de bu şiirin en önemli cümlesi şudur: Bazı yaralar insanı bitirmek için değil, kim olduğunu öğretmek için açılır. Bu şiiri, yaralarına rağmen hâlâ sevebilen, hâlâ umut edebilen ve yeniden başlayacak gücü içinde taşıyan bütün insanlara ithaf ediyorum.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!