Yaralı... Şiiri - Halil İbrahim Çimendağ

Yalnız biz değiliz tenleri yanan
Umut örten şu duvarlar da yaralı...
Gül’dür Bülbül’süz üşüdüğün sanan,
Fikr’de biten çınarlar da yaralı...
Sevgide biten çınarlar yaralı...

Usumsun, gönlümsün umudumsun ey!
Ey vicdan bakışlı şefkat sarışlı!
Gövdemden uçan esir kuşumsun ey!
İçimde sessiz firarlar yaralı...
Gövdem sensiz, firarlar da yaralı...

Bu hasretlik düşümde bile ölüm!
Bu zındanlar hücreden bile zulüm!
Zincirim katık, kelepçem dürüm,
Kemirdim demiri teller yaralı...

Mahpus beşik olmuş sallıyor beni
İçimdeki esmer çocuklar yaralı...
Yasın dalga gibi yalıyor beni,
Gözlerim hicran, dudaklar yaralı..

Yalnız biz değiliz canları yanan…
Anasız benim, ciğeri kanayan!
Bu mu elinde hançer hayat sunan!
Adalet hasta, kantarlar yaralı! ...

Çekil gardiyan ben ölümde dirim!
Bırak beni ölürken diriliyim!
Eğer ateş pisse, ben kiri miyim?
Yandıkça serinler narlar yaralı!

Boğdukça boğulan darlar yaralı...
Elleşmen beni, Çimendağ yaralı!

23.02.2003/Kırıkkale