Yâr-ı Vefadâr. Şiiri - Erva Sevtap Peksak

Yâr dediğin, yağmurda ıslanan değil,
Fırtınada omzuna şal olan olsun.
Herkes gülerken yanında bulunur,
Ağladığında secde gibi hâl olan olsun.
Vefâ, dilde kalan söz değildir,
Gönülde sabırla büyüyen duadır.
Yâr dediğin, dünya eksilse bile
Seni eksiltmeyen, çoğaltan bahardır.
Zaman yüzünü değiştirir insanların,
İmtihan aynadır; kimse saklanamaz.
Yâr-ı vefadâr, menfaatle ölçülmez,
Kalbi Hak ile doluysa bırakmaz.
Bir el düşün; düşerken tutan,
Bir göz düşün; kusurunu örtüp ağlayan.
Yâr dediğin, seni Allah’a yaklaştıran,
Dünya değil, ahiret kazandıran.
Eğer bir gün yollar daralırsa,
Herkes susar, herkes giderse,
Yâr-ı vefadâr diz çöküp dua olur,
“Rabbim onu bana emanet eyle” derse…
İşte o zaman anlarsın ki,
Sevgi heves değil, emanettir.
Vefâ, gönül ehlinin tacıdır;
Yâr ise kalbe yazılmış bir ayet tir. 🥀🥀