Bütün mazlumların derdi yüklü heybeme,
Gözlerim uykuya nasıl yâr desin?
Mehdi mi Mesih mi kimse gelecek,
Gelsin de mazluma ''umut var'' desin.
Şükür altın mikrofonda çirkin bir çığlık,
Varsa şükret diyen biraz ar desin.
Yâr desin ne dese tüyden de hafif,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta