Yâr Şiiri - Atsız Alp

​Yine akşam oldu, çöktü efkârım,
Sıla buram buram tütmektedir yâr.
Yaban ellerinde garip kalmışın,
Gözüm yollarında kalmaktadır yâr.

​Burda kuşlar bile garip ötüşür,
İçimde bir yangın düşer, tutuşur.
Rüzgârlar kokunu alıp yetişir,
Yürek bu acıyla atmaktadır yâr.

​Ana kucağıymış, baba ocağı,
Gözümde tütüyor toprağı, dağı.
Geçti baharımız, geldi güz çağı,
Ömür bir gün gibi batmaktadır yâr.

​Atsız Alp der, gurbetin bitmez çile,
Nasıl diyeyim ki ben bu hali dile?
Bir selam salsalar bizim bülbüle,
Ayrılık canıma yetmektedir yâr.