Yar Şiiri - Garib Garib

Elinle katledilen duygularımın defnini yeni yaptım yar,
Hesap verirken maziye gözümde sadece iki damla yaşım var ,
Gönlümün mezarlığında yokluğun, birde ben kaldım yar,
Dile gelmekten kaçarken hatıralar, bu ahı neden aldım yar.

Yağmur çiseliyor yine, öylesine söylenen bir söz gibi dolaşırken etrafta ,
Sanki ikiye bölünmüş koca dünya, sen bir tarafta ben bir tarafta ,
Yokluğun iki yanımda uçurum gibiyken nasıl yaşarımki bu arafda,
Pişmanlığı koydum ortaya, merhamet yokmu bir afta yar.

Her bir kirpiğinin telinden deniz gözlerinin içine düşerken ,
Bilmezsin kaç can bıraktım en drerinden geçerken,
Aşk erkenmi gitti, yoksa benmi geç kaldım seviyorum derken,
Ayrılığın kapısını kim çaldıki böyle, ansızın açıldı erken yar.

Bir yanımda sonbahar, bir yanımda kış ağlıyor,
Ne tuhaf, gözlerimde kırık aynalar, yüzün diye parlıyor,
Ben seni unutmak için kendimden vazgeçtim, olmuyor,
Bir mezar taşı diktim içimdeki sevdaya, adın okunmuyor yar.

Yalnızlığı bırakıp gittiğin o kapıdan, giden adımların korksun,
Bu yaktığın ayrılık ateşi küllense de sen içimde hâlâ korsun,
Sensiz uyandığım her sabahın, varsın kıyameti kopsun,
Ben artık vedaların son durağındayım, bilirim orada da yoksun yar.

Şimdi kendi yıkıntımda, senden kalan sessiz bir isyanım,
Döküldüm bir yaprak gibi, yok ki dayanacak bir yanım,
Kâr mı güdersin ki, ayrılığın hükmüne kalmadı bir beyanım,
Keşke girmeseydim hayatına, belki de senin için ziyanım yar.

Gözlerin, gecenin bağrında parlayan son ziyamdı,
Sesin, ruhumun en kuytu dehlizinde yankılanan duamdı,
Duyamadığım her günüm, her anım, sanki cefamdı,
Bir veda bırakmadın ardında, beni bu sefer susturan sadece vefamdı yar.

Seninle zaman diz çöker, saatler utanırdı akışına,
Denizler kıskanırdı gözlerini, bir ben dalardım bakışına,
Sen giderken mevsimler ağladı, dünyam dönerken şaşkına,
Madem kıydın bu sevdaya, adını ne koydun Allah aşkına yar?

Ben seni bir heves değil, mukadderat bildim gönlümde,
Adını kaderle mühürledim, sakladım en derin yerimde,
Sen o mührü kırıp giderken, olsun ben gene sen derimde,
Şimdi hangi yana dönsem, firakın dikilir önümde yar.

Sana biçtiğim kıymetin ne terazisi vardı ne bir misali,
Seninle her anın bir hükmü vardı, her susuşun ayrı bir hâli,
Bir veda bile etmeden aldın, bedenimde son kalan mecali,
Yorgun gönülle, artık nasıl taşırım yüklediğin bu vebali yar?

Şimdi bu ayrılık şahidimdir dilimde anlamsız bir lisan, Zira bazı aşklar ölmez, yalnızca mezarını taşır insan, Bilki bir kalpten ansızın çıkanın eliyle gelirmiş isyan, Mırıldanırken isyanımı sessiz, çoktan kapıma dayandı hüsran yar.

Geceler şahidim oldu, kaç kez adını gizlice anarken,
Ay bile hicap duydu, gözyaşımı bir mendile saklarken,
Nice savaşlar verdim sensiz, kaybettim hep kazanırken,
Artık kabulüm, her yeni gün alnıma bir başka yenilgi yazarken yar.

Bir zamanlar olmadığın hayali bile kurmaz iken sensiz,
Şimdi bu sevdanın enkazında kaç zamandır yatıyorum sessiz,
İmdat çığlığım suskun, sanki ruhum bedensiz,
Belki de bu sözler, kendime ihanetim kadar nedensiz yar.