Yâr Şiiri - Abdulkadir Zeybek 2

Odlara attım bu masum sevdayı, Korumak sandım severken ayrılmayı.

Meğer hançermiş, kesti biçti yaramı; Ben her gün ateşe verdim acımı.

Yağmurunla gel, dindir yaşımı, Kızma bana, okşa başımı...

Kollarına sar ayazda kalmışını, Öp içimdeki yetim yaşımı.

Yeniden yeşile boya sol yanımı, Sar sinene, bırakma nazlı sevdanı.

Göğüm gittiğinden beridir karlı; Affet beni, getirelim en güzel yazı.

Ey sevgilim; Ben sensiz hiçmişim, Böylesine soğuk kimmişim... Yurdumda bile kimsesizmişim.

Koşsam bütün yolları Kavuşur mu yine kıtalar? Gelsem sana sevdam, Olur mu yine bayram?

Olur mu göğsünde uyusam, Göçmeden şu dünyadan? Gönlünde hâlâ varsa yerim; Olur mu sevgilim?

—————

Odlarda Allah'la tanıştım, daha çok sevdalandım.
Elbette can yaktı ayrılığın.

Hançerliyken ben, ellerinden tutmak isterdim.
Acı çekme sen; hatanı bilirsin, bu rahat eder beni.

Yağmurum hep oradadır, ellerim hep yanaklarındadır.
Kızarım, bağırırım sana ama kıymam ben; bilirsin sen ama Sınanmamışlığın kibrine düşmekten allaha sığınırım ben..

Yaşın yakındır yaşıma,
Her ne kadar bedenen uzak olsak da.
Nazlısın sen, delisin sen;
Kim tahammül edebilir, etmezsem ben?

Sen seni sorarsın sineme, unutmak mümkün mü yeşil ve güzel Ekim'i?
Kürketir elindeki, gördüm ben;
İnanırsın sen, elini ver, getirelim dua ile yazı beraber.

Sevdiğim büyük söz etme, korkarım Rabb'im razı olmaz;
Hep varsın sen Allah'la...

Bilirdim ben yurdunu soğuk, hırçın;
Ama severim o bankları.
Koşsan yetişirsin ama koşmalısın oradan.
Gelişin bayramdır bana, ey can.

Gel artık ey nazlı yâr inanıyorsan bu yola. Deli olma, kendine gel.
İnat etme, vallahi ölüm var.
Ya ben ölürsem, o zaman gözyaşlarını kim silecek, kim ayrıt edecek yağmurdan?
Bilirim beni deliler gibi sevdiğini, her gece ayrı şiir yazdığını..
Hafsa seni bekler, kapıların ardından;
Gülümser oldu aynalardan..