eskiden bir fotoğraf stüdyosu gibiydi aşklar,
tek bir kare koca bir hayatı anlatırdı,
negatifleri elimizde suretleri albümlerde.
aynı şehirde aynı havayı solumak mesafe değildi bir zamanlar.
oysa şimdi yanıtsız bir telefon mesajına sığmış
neredeyse aşklar.
bazen sadece bir icon'a yükleniyor tüm anlamlar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta