Yanmak Gerek Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

YANMAK GEREK

Fevzi Emir Yılmaz

Aldanma neşesine bu dünya fani dünya,
Bir kere kapıldın mı kuşatır seni hülya,
Sonsuza kadar sürmez ömür dediğin rüya,
Düşten arınmak için kalkıp uyanmak gerek.

Başın dara düşünce yanında kimse kalmaz,
İmdat bekler durursun, kapını kimse çalmaz,
Kula düşen gayrettir, zahmetsiz rahmet olmaz,
Murada ermek için derde dayanmak gerek.

Çağlayıp çırpınsan da damla damla erirsin,
Toprağa gömülmeden zannetme, yeşerirsin,
Er geç ettiklerinin hesabını verirsin,
Nefsin necasetinden arınıp yunmak gerek.

Sineye çek cefayı, varacaksan menzile,
Bu yol öyle bir yol ki gâh sefa var, gâh çile,
Bedava hiçbir şey yok, inan cehennem bile,
İstiyorsan cenneti, bil ki sınanmak gerek.

Düşer kolun kanadın, kuşlar gibi uçsan da,
Tutmaz elin ayağın, âhu gibi kaçsan da,
Biter kandilde yağın, hüzme ışık saçsan da,
Sıyrılıp dünyalıktan Hakk’a adanmak gerek.

Zillete uğratacak saltanattan vazgeçin,
Ehl-i kubur hâlinden kendinize pay biçin,
Kurtulup esaretten Hakk’a kavuşmak için,
Gece gündüz aşk ile Mevlâ’yı anmak gerek.

Şu koca kâinatı kuşatan bir rahmet var,
Sanma ki Yaratan’a en ufak bir zahmet var,
Âhir zaman nebisi Hazreti Muhammed var,
Doğrudur demek yetmez, kalpten inanmak gerek.