Yankısız Uçurum Şiiri - Mine Kul

...

Yüzün, avuçlarımda hiç tutmadığım bir kutsal kitap,
Ezberimde her çizgin, her bakışın, bin yıllık hitap.
Ben senin gölgende büyüttüm bu devasa kimsesizliği,
Sen bilmezsin; adın bende, sustuğum her cümlenin gizli öznesi...

Yıllar geçti; takvimler eskidi, sen bende taze kaldın
Hiç dokunmadığın saçlarımda senin rüzgârını sakladım.
Bir tutku ki bu; hem zehrim oldu hem de tek ilacım,
Senin kalabalığında ben, en çok kendi tenimde yabancıyım...

Gözlerin ufkumda batmayan, yakıcı bir güneş,
Bu özlem değil artık, içimde küle dönmeyen bir ateş.
Sana varmayan yolların yorgunu,
Kapı eşiğinde, akşamüstü sızısıyım…

Üzerimde hanımeli kokusu;
Sana sarılmak isteyen sarmaşığın son uykusuyum.
Duvarlara tırmanan, rüzgârla dağılan,
Duyulmayan feryadın en zarif kokusuyum…

Ben senin hiç okumadığın
O en derin şiirin sesi
Yarım kalmış bir gelincik masalı
Gözlerinde uçuşan kelebeklerin son nefesiyim...

15 Mart 2026