Yanıldık Yorulduk Sustuk Şiiri - Ahmet G ...

Yüreğimizi bir pazar yeri sanıp gelenin gidenin iz bıraktığı o tozlu yollardan geçtik.
Öyle kapılar açtık ki, eşiğinde duranları dost sandık; meğer her biri kendi fırtınasından kaçıp bizim limanımızda dinlenen, rüzgar dinince de ilk gemiyle çekip giden yolcularmış.
Biz o gemilerin arkasından el sallarken, sadece umutlarımızı değil, gençliğimizi de uğurladık.
​​Dışarıdan bakıp "neden sustun?" diyenler, içimizdeki gürültüyü duyamayanlardır.
Biz, düşmanımızın attığı taştan değil, dostumuzun attığı gülden yaralandık.
​Yanıldık; Çünkü insanı suretinden, kalbi sözünden ibaret sandık.
​Yorulduk; Çünkü başkaları eksilmesin diye hep kendimizden bölüp verdik.
​Sustuk; Çünkü anlattıkça küçülen dertlerin, anlamayan yüreklerde yük olduğunu gördük.
​Şimdi "yalnızsın" diyorlar ya; bilmezler ki en büyük nefessizliği, sevdiklerimizin kalbinde yer bulmaya çalışırken yaşadık.
Kimseye eyvallahımız kalmadı artık, çünkü en ağır "elveda"ları en sevdiklerimizden duyduk. Beklentisizliğin o soğuk ama güvenli limanına demirledik ruhumuzu. Artık hangi rüzgarın nereden eseceğini merak etmiyoruz; biz o fırtınalarda hangi yelkenin bizi yarı yolda bırakacağını zaten ezberledik.
​Nereden bileceksin diyorlar ya...
Aslında biliyoruz artık. Kimin cebinde kaç maske, kimin dilinde kaç yalan olduğunu görüyoruz. Ama yine de susuyoruz. Bu bir kabulleniş değil, bu bir bitiş çizgisi.
​Biz artık yaşayamadıklarımızın yasını tutmuyoruz..Biz, yaşayıp da kursağımızda kalan heveslerin, yanlış insanlara harcanan emeklerin ve o hiç iyileşmeyen "hiç beklemezdim" yarasının esiriyiz.

Ahmet Gürkan