Yanık Han Şiiri - Yaren Atalar

Yanık Han

Ah Yar…
Ah be…

Seni sevmek
susuz kalmak değildi.
Susuzluğu kanıma karıştırmaktı.
Her nabızda adını duymak sana varmaktı

Çöl dışımda değildi.
İçimdeydi cigerimdeydi
Rüzgâr göğsümden geçti.
Kum içimdeki duvarları aşındırdı.

Gökyüzü paslı bakırdı.
Toprak suskundu.
Adın içimde,
ağzı mühürlü ıssız bir kuyu.
Sesimi bıraktım.
Sesim dibe indi.
Sırrım karanlıkta kaldı.

Yüreğim
terk edilmiş hana döndü.
Kapıları açık kaldı.
Gelen olmadı.
Duvarlarda yarım sözler.
Taş aralarında soğukluk.
Benim yine sesim çıkmadı
Avlunun ortasında yanan kandil.
Işığı göğsümde duruyor.
Gece uzadıkça alev inceliyor.
Titriyor, ama
Sönmüyor.

Han eskidikçe
kor içimde büyüyor.

Ah Yar,

O handa bekleyen son nefesim.
Adımlarını duymak için
taşlara kulak veriyorum.
Her ses sana benziyor.
Uyku kapıya kadar geliyor.
İçeri girmiyor.

Göğsümün altında kapalı sandık.
İçinde tek sır.
Adın sakli
YAR...
Hasret
içimde yükselen duvar.
Göğü daraltıyor.
Beni içimde bırakıyor.

Geceler çöker.
Ay uzaktan bakar.
Adını kemiklerime kazırım.
Yıllar geçer.
İsmin dahada derine iner.

Yar,

Gölgen büyür.
Oda daralır.
Ortası ateş olan boşlukta bekler dururum.

Toprağın altındaki damar kopmaz.
Beni ayakta tutar.
Omuzlarımda dağ sessizliği.
Taşıdığım yük senin adın.

Vuslat
iki ateşin birbirini tanıdığı an.

Gelirsen kapıyı çalma.
En kuytu yere in.
Orada ismin köz gibi durur.

Dünya küle dönse
han yıkılmaz.
Kandil sönmez.

Aşk ah Aşk
yanmaktan vazgeçmemektir

İçimde şehir yükselir.
Duvarları is.
Göğünde senin adın.

Şehir yanar.
Yürek kanar.

Ben
o şehrin içinden yükselen
yanık bir sesim.

Adını taşıyan
sönmeyen yangınım.

Çık gel Allah için.