Yangın Değmiş Şiiri - Zübeyde Yılmaz

Zübeyde Yılmaz
1967-ve ne zaman biteceğini ALLAH bilir....
79

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Yangın Değmiş

Gülüşüne yangın değmiş,
Tüm sevincini alıp götürmüş senden
Dağlarından gelmiş bir kurt sürüsü,
Toprağını yok etmiş,evini dağıtmış,
Ay tutulmuş,nefesler kesilmiş,
Alev alev sarmış bedenini yangın,
Dertlerin konuşamamış, sevdan yetmemiş,
Gülüşlerin solmuş,gün batımı gibi...
Vedaların kanatmış ellerini
Kalbin yaralı,titremiş kader sızılı,
Keşkeler akmış gönül çeşmenden,
Islatmış kederli ben kokan yastığını...
Çalınan kapı bu kez senin...
Şimdi yaşananları gözden geçirme vakti...
Dağılan kalbin ve uğurladığın gülüşün...
Yangın geldi be gülüm,
Dönüş yok artık,
Gidişimi ben istemedim.sadece gitmeliydim...
sen,unuttuğun dünyamda ben yaşarken
Kangrene dönerken yalnızlığım,aşksız,
Yoktun...
Savaş vardı hep
Ben zindaları,taş duvarları yıkmaya çabalarken
Binlerce gece yanıp,yeniden doğarken,
Unutulmuştum,unuttuğun yerde...

Ben gittim,ş,md, kervan senin
Senin yanışın,senin yangının bensizliğinde,

Ben yokum...

Zübeyde Yılmaz
Kayıt Tarihi : 22.12.2007 01:29:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!