Yanardağ var sanki kalbimde, damlıyor içimden yeryüzüne.
Savuruyor rüzgar tenimi, üşüyor ruhum. Kederden saçlarıma aklar düştü.
Gidemiyorum buralardan; iki dünya arasında sıkışmış gibiyim.
Kanayan kanatlarımda son çırpınışlarım belki de... Gün be gün ziyandayım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta