Yanan Çokça Bendim Şiiri - Can Elif

Ciğersizdim...

Göğsümde bir gökyüzü taşırdım,
siz önce göğümü ateşe verdiniz.
Sonra zeytinlerimi yaktınız;
her ağaç, toprağın göğsünden kopan
bir nefesti.

Ben sandım ki ateş,
yalnız dalları kemirir.
Meğer köklerin de çığlığı varmış,
meğer kül,
insanın içine yağarmış.

Ekim dediniz,
hasat dediniz;
ben her mevsim
bir parçamı toprağa gömdüm.
Siz hasadımı biçmediniz,
ciğerlerimi biçtiniz.

Kaza mıydı bu?
İhmalin parmak izleri mi vardı
yanan gökyüzünün yüzünde?

Söyleyin...
Ateşi kim taşıdı?
Dumanı kim büyüttü?
Toprağa can veren eller
aynı toprağın nefesini
kim boğdu?

Siz miydiniz
zeytinin gölgesinde dinlenen?
Siz miydiniz
bir fidanı çocuk gibi büyüten?
Yoksa insanın içindeki orman mıydı
önce sizde yanan?

Ah be...

Ciğerimin kaçıncı yangını bu?
Kaç orman sonra
insan kendi göğünde
bir tek yaprak bile bulamaz?

Nefes alamıyorum.

Gökyüzü ciğerlerime
kül dolduruyor.
Her soluk alışımda
bir ağacın cenazesi geçiyor içimden.

Yetimin hakkını gözetenlere
avuçlarımı açtım.
Sesimi, toprağın çatlağına bıraktım.
Belki bir gün
bir vicdan filizlenir diye...

Sustum.

Ama suskunluğumun altında
bin ağacın kökü büyüdü.

Her kökte bir emekçinin eli,
her dalda bir yetimin hakkı,
her yaprakta yarım kalmış bir nefes vardı.

Şimdi düşünün...

Kaç ağacın gölgesi
emeğin üstünden çekildi?
Kaç işçinin alın teri
külün içinde yetim kaldı?

Ve ben...

Her yangında
biraz daha ciğersiz,
biraz daha sessiz,
biraz daha topraksız kaldım.

Meğer insanın en büyük yangını
ormanı değil,
içindeki ağacı kaybetmesiymiş.