Yamaç Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Yamaç dik durur da göğsünü gerer,
Bulutlar başında otağın örer.
İnsan alın terin döker, ilerler,
Taş susar, irade sınanır burda.

Boran gelir ansız, savurur karı,
Ayaz deler geçer iliği, zarı.
Yürek ateş olur, yakar kararı,
Pes etmeyen aşar en sarp yamacı.

Çatlayan kayalar ses verir göğe,
Kartallar süzülür yüce zirveye.
İnsan umut eker çetin düzlüğe,
Emekle yoğrulur alın yazısı.

Çamların gölgesi uzanır yere,
Dereler türküler söyler sehere.
Çoban selam yollar uzak ellere,
Yankısı dolaşır yüce kayada.

Her taşın altında bin yıllık sır var,
Her kökün içinde direnen can var.
Doğaya meydan okuyan insan var,
İradesi çelik, yüreği volkan.

Kurt ulur uzakta ay ışığında,
Sessizlik dolaşır dağın bağrında.
Bir ateş yanarken kaya ardında,
Üşümez umudun bekçisi insan.

Seller önüne ne kattıysa aldı,
Nice ince fidan kökünden kaldı.
İnsan yine geldi, toprağa daldı,
Yeniden yeşerdi umut dalları.

Yağmur taş üstüne sabırla düşer,
En sert kayayı da yıllarca deler.
İnsan da emekle engeli geçer,
Zaman, sabredenin en iyi dostu.

Yamaç der ki: "Evlat, vazgeçme sakın,
Zirve en zor yolda olur en yakın."
İnsan gülümser de, adımı sakin,
Taşlık patikada yankılanır hep.

Kasapoğlu söyler dağın başında,
Ömür bir yamaçtır, sır her taşında.
Emek yoldaş olur her yokuşunda,
Zirve sabredene açar kapısın.