Bir haykırışın sessizliği bunlar…
Bir gülümsemenin sönüklüğü, damlacıkların sahibi yağmurun kuruluğu…
Olmaz durumların olur hâle gelmesi ve ayrılmaz parçalarımı benden ayırması…
Susması öten kuşların, durması dalgaların…
Batması ayın ve güneşin ve bir daha çıkmaması…
Yanması suyun, köşesine çekilmesi umudun, bilinmeyene saklanması aydınlığın ve sevmediği kardeşi karanlığın çıkıverip ortaya hüküm sürmesi…
Ve renksizleşen gökkuşağı…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta