Yalnızca
Mevsimsiz bir sağanak başlar, sebebi olur karanlıkların
Kokusuz bir şakayık baş verir hüznün bahçesinden
Kelimeler manadan uzak, gözler boşlukta esaret
Sonu gelmeyen yollara güvenirsin ama hep çıkmazdır vardıkların
Vücutlar ayrılır, ruhlar ayrılır, sen senden başkalaşır
Bir bulut yuvarlanır yamaçlardan kaza süsü verilmiş
Avcunda resmini tutan bir çocuk yürür toprağa doğru
Zihninde adım atacak yer yokken insan nasıl yalnızlaşır ?
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 10:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!