Yalnızlık kaderim mi? Uykusuz gecelerde,
Karanlıktan hiç korkmadım
Yalnızlıktan korktuğum kadar.
Üşüyorum sensiz bu soğuk akşamlarda,
Bırakma beni hiçbir zaman yalnız tek başıma.
Bir İstanbul seması sensizliği anlatıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta