Hayattan Koparılan Çiçekler...

Bir avuç içinde saklıydı yaşama umudum,
Kışın ortasında titreyen
son serçe sıcaklığı gibi.
Ne olur tutun ellerimden diyemeden,
Dudaklarımda kurudu kaldı yardım çığlığım.

Bir avuç içinde saklıydı yaşama umudum,
Kırık bir kandilin
sönmemek için direnen alevi gibi.
Bütün ışıklar söndü titreyen kalbimde.
Son yolculuğa giderken yine ben yalnızım.

“Ne olur görün beni” diyemediğim feryadım,
Kalabalığın gürültüsünde
yağmura karışan bir yaprak hışırtısı kadar
kimsesiz şimdi.
Ve zaman…
Yavaş yavaş karanlığı büyütürken içimde.
Bir uçurumun kenarında solan
yalnız bir çiçek gibi kaldım.

Bakın…
Tutunacak bir dal ararken,
Öyle bir poyraza kapıldım ki,
Kendi fırtınamın ortasında
celladımla şuan başbaşayım.
Beni görüp duymayanlar hepiniz hoşçakalın.
Şimdi pas tutmuş kapılarda çevrili uzun bir koridorun sonundayım.
Avuçlarıma tutunamayan umudumla
Son durakta, son bir nefes hakkımı kullanmaktayım...
(Döndü Dülger)