Yaldız Şiiri - İzzet Eşkinazi

Akşam seni rüzgarıma taşıdı

Taramıyorum rüzgarla dağılan
Saçımı ve bakmıyorum kimsenin
Dağılmış yüzüne aklımın derininde
Ve nefesim, benim. Paylaşmıyorum
Aynı havayı sizlerle. Oysa
Paylaşmayan, bir siz, değil misiniz?
Dönmeyeceğim yollardan yürüyorum
Sevilmeyeceğim hayatlarda yaşadım
Ve hiç sevgisiz ölüyorum.
Kollarımı açıyorum kaldıysa
Saçımı bozan akşam melteminden farklısı.
Sevilmeyeceğim hayatları icra ediyorum
Bir ustayım artık ölmekte
Ve benim için bir anlamı yok artık
Açık bir göz ile kapalının farkı.
Ne olsa, bir baktığım yoktur.
Dönmeyeceğim yollardan geçiyorum ve
Sevmeyeceğim hayatlarla
Ve dönmeyeceğim bir daha olduğum yaşa.

Gönül terazisi, bir tüy hafif mi kalbimden?
Tüy gibi süzülür müyüm ben de
Sonudba güzel hayatların?
Saatlerin durmayacağı bir zamana gidiyorum
Aşıkların sevildiği günlere ve dönmeyeceğim
Bir daha bu olduğum güne.
Bulutlu gözleri ufukların,
Bir daha göremeyecek beni.

Kollarımı açıp kucaklayacağım beni hiç sarmamış olanı
Hava, ne kadar da soğuk
Kibirli aşıksızların gözleri
Ne tatlı soluduğum hava, her şey son anda
Tatlı değil mi?
Ulumak değil miydi yıldızsız göğe ve
Duyulmamak değil miydi seni saran
Bir el yokken elinde
Ve tütsülenmiş gözleri, kokusuz ve aşıksız.
Akşam ne tatlı değil mi, bir daha bulamayacağım akşam?
Kucaklamaktı havayı ve bırakmaktı kendini
Ve sarılmaktı yavaşça hiç sarmayan
Denizin ta kendisine.
Bir gün ağlanıp unutulmaktı sarılmanın bedeli.

Ayrılığın, kapatmanın gözleri
Bedelini ,bir ben, bilirim.