Sana beyaz perdelerin o cilalı, sahte yalanlarını satamam,
Bulutlara değen o şatafatlı sarayları, altından tahtları vadedemem.
Dergi kapaklarından fırlamış, heykeltıraş elinden çıkmış,
O kusursuz, o yenilmez adamlardan değilim, bilirim, gizleyemem.
Yalanım yok, senin için yıldızları yerinden söküp alamam,
Masallardaki gibi Kafdağı'nı delip nehirleri de taşıramam,
Güneşin ateşine kafa tutup, cihanı zifiri karanlıkta bırakmaya gücüm yetmez.
Ama gök yarılsa, sağanaklar boşalsa şu sağır şehre,
Aynalar karşısında ilmek ilmek işlediğin o saçının teline,
İnan ki gövdemi siper eder, tek bir damla bile değdirmem!
Belki kapında bekleyen gösterişli, fiyakalı bir arabam olmaz,
Ama yokuşlar dikleştiğinde, yollar uzayıp da ayaklarına vurduğunda,
O narin bileklerine zerre yorgunluk, zerre sızı bindirmem.
Boynuna paha biçilmez elmaslar, yakutlar dizemem belki,
Sırça köşklerde önüne kuş sütü eksik ziyafetler seremem.
Ama dünyanın o kahpe telaşından yorgun düştüğünde,
Omuzların çöktüğünde, adımların eve zor vardığında şayet;
Geç otur köşene, sen sadece soluklan, bırak dökülsün ocağa çayın,
Evin bütün kahrını, mutfağın telaşını, hayatın yükünü ben sırtlarım.
Geceleri gökyüzünden yıldızları toplayıp cebine koyamam,
Mevsimlere sözüm geçmez, kışın ortasında sana yazı getiremem.
Ama ayaz vurduğunda şehre, ellerin üşüdüğünde o kış kıyamette,
Avuçlarımın içinde nefesimle ısıtırım parmaklarını, ayazı sana bildirmem.
Sana destanlarda yazan o mitolojik, o şatafatlı aşkları sunamam,
Ama her sabah uyandığında, yüzüne çarpacak sonsuz bir tebessüm,
Ve pusulası sadece sana ayarlı, zerre sapmaz, hilesiz bir sadakat.
Sana öyle şatafatlı, destansı şiirler de yazmam aslında...
Kalemimin gücü yetmediğinden, kelimelerim tükendiğinden sanma sakın.
Sen kafiyelerden pek hazzetmezsin, bilirim; bundandır bu dilsizliğim.
Yoksa senin tek bir bakışına, koca bir lügati hiç acımadan yakarım.
Çiçeklerle de pek aran yoktur hani, lale, gül, papatya, kasımpatı...
Birkaçının adını bilir geçersin, öyle ayılıp bayılmazsın yaprağına dalına.
Ama ben bilirim; senin aradığın o bitkinin kendisi değil, arkasındaki vefadır.
Çünkü senin lügatinde düşünülmek, hatırlanmak, dünyanın en paha biçilmez tahtıdır.
Seni Paris'in ışıltılı caddelerinde, İtalya sokaklarında yürütemem belki henüz,
Cebimde sana dünyaları gezdirecek o biletler, o imkanlar yoktur şimdilik.
Ama aklıma mıh gibi kazınmıştır sana dair ne kadar ince ayrıntı varsa,
Neye üzülürsün, neye sevinirsin, suskunluğun ne anlama gelir bilirim.
Ah, o güzel kalbin bir gün olsun, ufacık bir an benim için atsa...
Sırf o ritmin uğruna; vaat edemeyeceğim her ne varsa hayaline sahibim.
Muhammed Talha Acet
Kayıt Tarihi : 14.09.2026 06:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!