Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Perihan hanım insan farkında olmadan neleri kaybediyor.önemli olan farkına varabilmek.Dilerim bundan sonraki hayatınızda her şey gölünüzce olur.Beklentilerinizin gerçekleşmesi temennisiyle.Kaleminize yüreğinize sağlık.Çok içten buldum.Dost kalem Hasan ADA
hayatın insanları nereye sürükleyeceğini bilemesin. yaşadığın süreç içerisinden beklemediğin olumsuzluklar içerisinden hiç ummadığın faktörlerle karşılaşırsın.ne yazikki hayatın gerçekleri yazdığınız gibidir.saygılar.
Perihan üstadım.Yalancı bu dünyada Yalan olan biziz.Ne yazıkki.Bir görev olarak geldik çoğumuz görevini bilmeden yerine getirmeden çekip gidiyor bu dünyadan.Mısralarında öyle güzel izah etmişsinki.İnsan denen olabilen bu varlığa PİŞMANLIK yakışır.Ve mısralarınızda izah ettiğiniz gibi Açık olan TÖVBE kapısına ulaşmak ve içeri girmek yakışır.Çok harikasınız.Kucak dolusu takdirler.Allah sizden razı olun.Allahın kullarını Allah için aydınlatmak için hep var olun bıkmadan devam edin.Saygı ve sevgilerimle.Allaha emanet olun..Onlarca 10 tam puan vermek isterim.(((Ahlat)))
yürek kalem sesin daim olsun çaglasın o güzel yüregine tebrikler tam puan antolojimde sevgi saygılarımla
Anladımki; asolan, amelimmiş.
Oda, ben farkında olmadan, doldu gitti.
Şimdi yalvarıyorum, tanrım sana!
Affet beni, çok günahım var,
Amma;
Sen, bağışlamayı seversin.
Vakit ver, bana.
Tövbekar olayım,
Gücüm yettiğince, sana.
Gitti gitti, ömür gitti.
Yalan dünya çabuk bitti.
Rabbim âmelinizi pak, Niyetinizi Halis, Günahlarınızı tertemiz eylesin.
Saygılarımla + 10 Puanımla.
Çoğumuz hayatımızı başkaları için yaşadık.Başkalarının yorum yükünü vurarak sırtımıza ,kendi yüklerimizi bıraktık.Hayat geldi çattı sona..Ne uzun yaşam sandığımız oysa,kısacıkmış.Bundan sonra aklımızı kullanmayı başarırızda,kendimizi taşırız ötelenmezliklerde...Kndimizi yaşarız yanlışıyla ,doğrusuyla..sevgiyle kal...Dokundu bu şiir bana..yapılacak çok şey vardı oysa...
yüreğinize sağlık.kaleminize sağlık.benden tam puan on..
Bu şiir ile ilgili 7 tane yorum bulunmakta