Yakup & Dilan Bir aşk destanı Dilan, dağın eteğindeki köyde yaşardı. Her sabah tandırda ekmek pişirir, ilk ekmeği yaşlı komşusunun kapısına bırakırdı. Yakup ise karşı yamaçtan gelen bir taş ustasıydı. Köyün selde yıkılan köprüsünü onarmak için çağrılmıştı. İlk kez dere kıyısında karşılaştılar. Dilan’ın elinde sıcak ekmek, Yakup’un avucunda köprüye koyacağı bir taş vardı. Yakup ekmeği ikiye bölüp yarısını ona uzattı. Dilan gülerek, Ekmeği getiren benim, dedi. Yakup taşı gösterdi Öyleyse köprünün ilk taşını da sen koy dedi. O günden sonra Dilan, ekmeği tandırdan çıkarırken Yakup’un payını da ayırdı. Yakup, dereye indiğinde önce onun geldiği patikaya baktı. Köprünün her yeni taşıyla biraz daha yakınlaştılar. Bir akşam Yakup, korkuluğa açtığı küçük bir oyuğu gösterdi. Yağmur yağınca buraya su dolacak, dedi. Eğilip bakarsan gökyüzünü göreceksin. Dilan oyuğa baktı. İçinde bir damla su vardı o küçücük damlada ikisinin yüzü yan yana görünüyordu. Köprü bittiğinde, Yakup’un başka bir köye gitmesi gerekti. Orada da yıkılmış evler, onarılacak duvarlar vardı. Gitmeden önce Dilan’a geri döneceğini, birlikte bir ev kurmak istediğini söyledi. Dilan onu yolun başında uğurlarken, Döndüğünde önce kapımı çal, dedi. Yolda görürüm diye geçip gitme. Yakup gitti. İlk haftalarda yolculardan haber gönderdi. Çalıştığı köydeki son duvarı bitirince dönecekti. 4Derken kış geldi kar geçitleri kapattı. Dilan bekledi. Baharda yollar açıldı, yine de Yakup gelmedi. Her akşam kapının önüne çıkıp karşı yamaca baktı. Verdiği sözü unutmuş olabileceğini düşündüğü geceler oldu. Ardından, ekmeği bölüşürken yüzüne nasıl baktığını hatırladı. Bir gün Yakup’un çalıştığı köyden bir adam geldi. Kışın sonuna doğru büyük bir sel çıktığını anlattı. Su evlerin arasından yükselirken Yakup, içeride kalan iki çocuğu çıkarmak için akıntıya girmişti. Çocukları kurtarmış, kendisi ağır yaralanmıştı. Uzun süre yataktan kalkamamış bahar geldiğinde de yürüyemediği için yola koyulamamıştı. Dilan o gece bir bohça hazırladı. Ertesi sabah gün doğmadan yola çıktı. Üç gün yürüdü. Yağmurda ıslandı, çamura saplanan ayakkabısını çıkarıp bir süre elinde taşıdı. Yakup’un bulunduğu köye vardığında onu bir evin avlusunda gördü. Önünde küçük taşlar vardı yaralanan ellerini yeniden çalıştırabilmek için taşları üst üste diziyordu. Dilan kapıda durdu. Yakup başını kaldırınca elindeki taş yere düştü. Kapını çalacaktım, dedi Yakup. Ayağım beni oraya götüremedi. Dilan yanına yürüyüp düşen taşı aldı. Ben geldim, dedi. Şimdi bana hangi taşın nereye konacağını göster. Yakup, uzun süre çalışamayacağını söyledi. Dilan, önündeki taşlara baktı sonra onun yanına oturdu. O gün birlikte yalnızca üç taşı yerleştirebildiler. Ertesi gün dört. Yakup yeniden yürümeyi öğrenirken Dilan ona eşlik etti. Yakup yeniden taş yontmayı öğrendiğinde ilk yaptığı şey, Dilan’ın ekmek yoğurduğu masanın sallanan ayağını düzeltmek oldu. Yaz sonunda köylerine birlikte döndüler. Bir yağmur günü eski köprüden geçerken Yakup durdu. Korkuluktaki küçük oyuk suyla dolmuştu. Dilan eğilip baktı. Gökyüzü oradaydı altında ikisinin yüzü yan yana. Köydekiler onların düğününü yıllarca anlattı. Dilan ile Yakup’un en çok sevdiği gün ise düğünden sonraki sabahtı. Tandırda iki ekmek pişti. Birini bölüşüp yediler. Ötekini birlikte yaşlı komşunun kapısına bıraktılar. Azra Nimet Öner
Nimet ÖnerKayıt Tarihi : 19.11.2026 12:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!