Yaktın be gülüm Şiiri - Muharrem Ayrancı 2

Bu eser; en saf duygularla, liyakatli bir dostluk ve sadakatle bağra basılan bir sevdadan geriye kalan o amansız yangının ve bitmeyen hasretin hikâyesidir. Şair, mazide saklı kalan o çok özel anları, ıslak saçların tarandığı günleri her hatırladığında içten içe bitmekte ve sitemini "Nerede kaldın sen?" feryadıyla göğe savurmaktadır. Zaman akıp gitmekte, temmuzun sıcağı kapıya dayanmaktadır; fakat şairin içindeki ayrılık yangını o mevsimsel sıcaklıktan çok daha kavurucudur. Elde kalan bir resmin bile teselli etmeye yetmediği, gözlerin yollarda ayrı ayrı ağladığı bu hüzün döngüsünde, en büyük yara sevdiğini dürüstçe can bilen kalbe vurulmuştur. Nakarata vurulan o beş heceli mühürle ozan; gelişinin zarafetine inat, gidişiyle gözleri yaşa boğan ve arkasında sadece sönmez bir kor bırakan vefasıza karşı sinesindeki o sessiz isyanı "Yaktın be gülüm" diyerek antolojiye nakşetmektedir.