Çaresiz serkeşliğin çığlığını yak.
Güneşin diz çöktüğü karanlığı yak.
Çisil çisil düşen o düşlerimi yak.
Mavinin alazıyla yak yalnızlığımı…
Yürüyüşüm manadan hep tez dönerken,
Düşünüşüm ikmalden hep vazgeçerken,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta