Yağmurunda yetimdim Şiiri - Can Elif

Babam dedim…

İlk belim morgda büküldü…
Kokun düştü burnuma,
Miski amber kokunla doldu içim…

Her yağmur tanesinde göğüne yalvardım.
Her damlada yeniden toprağa eğildim,
Toprağından kokunu içime çektim…

Ve sen…
Sen, benim yokluğunda bile varlığına tutunduğum sevdiğim adam,
Gönlümün nasıl yetim kaldığını hiç anlamadın…

Ben her göçmen kuş gibi
Senin göğünde kışa tutuldum.
Bütün mevsimler ciğerime işlendi,
Hangi bahara dönsem içimde bir kış,
Hangi yana dönsem senden kalma bir eksiklik…

Neden gönlümden yana yetimim?
Neden bu kadar yoksun?
Hep yok saydığın Elif’in değil miydim ben?

Olur da bir gün
Ciğerimden tutulup bu dünyadan göçersem,
Toprağıma gelme…
Bırak, yokluğun bu kez de son yolculuğuma düşmesin.

Şimdi senden uzak bir diyarda,
Dünyanın en uç sınırındayım…
Ne göğüne yalvardığımda duydun beni
Ne de ciğerimden vurulduğumda…

Ben beynimden vuruldum,
Ciğerimden eksildim,
Bir yanım toprağa, bir yanım sana gömüldü…

Söyle be adam…
Sen beni eksiltip yok sayarken
Hiç özledin mi?
Özleyip de mi sustun,
Yoksa beni özlerken bile
Yaşıyor oluşumu mu yok saydın?

Ben senin göğünde,
Yaşaya yaşaya çekildim hayattan…
Şimdi beni öldüm farzet.

Ama bil ki…

Ben seni çok sevdim beee…
Hem de bir insanın
Ciğerinden kopar gibi,
Ömründen eksilir gibi,
Bir daha kendine dönemeyecek kadar sevdim.