Yağmurlu Sevdam Şiiri - Veysel Sari

Yağmurlu bir gündü...
Gökyüzü, kentin bütün günahlarını örtmek istercesine boşalıyordu sokaklara.
Ben bir saçak altına sığınmıştım, hani şu eski mahallenin yorgun köşesine.
Sen ise aklımın en kuytu, en dokunulmaz köşesindeydin.
Elimde tütünü kaçak bir cigara,
İçimde, dinmek bilmeyen o eski fırtınanın uğultusu...
Üşüyordum...
Ama sanma ki mevsimin soğuğundandı bu titreme.
Yokluğunun ayazı vurmuştu bir kere içime,
Hangi hırkayı giysem kar etmiyordu artık.
Sırılsıklam olmuştu anılar; her damlada biraz daha ağırlaşıyordu sessizlik.
Sokak lambaları, yorgun birer göz gibi birer birer yanarken,
Ben senin hayalinle o koyu karanlığı paylaşıyordum.
Hani derdin ya hep; "Yağmur berekettir, yağmur temizliktir."
O gün bereket değil, sadece hüzün yağıyordu üstüme.
Gidenlerin bıraktığı o koca boşluk dolmuyordu işte, ne yapsam nafile!
Bir kadeh acı kahve tadındaydı hayat;
Yutkunması zor, sonu hep aynı hüsran, hep aynı yalnızlık.
Bak, yine o köşe başındayım işte...
Yüreğimin camları buğulandı adını her hecelediğimde.
Elimle sildikçe o buğuyu, yine senin yüzün çıktı karşıma.
Kime küssem, hangi kapıyı çalsam "yok" dediler, yüzüme kapandı bütün kapılar.
Şimdi bu ıslak kaldırımlarda,
Kendi ayak seslerimin yankısından başka bir tesellim yok.
Belki bir yerlerde sen de bakıyorsundur bu yağmura.
Belki senin de aklına düşüyordur o eski, o dumanlı hatıralar.
Ama biz artık aynı yağmurda ıslanan iki ayrı yabancıyız.
Senin yolların pırıl pırıl, benim yollarım hep çamur, hep engebe.
Yağmurlu bir gündü...
Gidişin, bir kentin sessizliğe bürünmesi gibiydi.
Sen gittin, ben bittim, şehir sustu, kuşlar göç etti.
Geriye sadece eski bir ceket, cebimde yarım kalmış bir umut,
Bir de bu bitmek bilmeyen, bu dinmek bilmeyen...
Yağmurlu sevdam kaldı.
Şimdi hangi mevsim gelirse gelsin,
Benim içimde hep o gri gökyüzü, hep o ıslak sokaklar.
Kader diyoruz ya hani, işte bu da bizim alnımıza yazılan o bitap hikaye.
Güle güle ey rüzgarın savurduğu sevdam,
Güle güle...