Yağmur Gibi Şiiri - Mustafa Alp

yağmur gibi gözün ıslandığında,
yüreğinde fırtına nasıl koptuğunu
anlatacağım sana.

o gün göreceksin,
insan, en çok aynaya baktığında yabancı olur kendine.
yüzündeki çizgiler yaş değildir,
vaktin, ruhuna attığı imzalardır.

ben ömrü bir neyin iniltisinde dinledim.
her nefeste biraz daha eksildi dünya.
anladım ki,
toprak, kibirle yürüyenleri de bağrına basıyor,
secdeyle eğilenleri de.
fakat biri yük oluyor toprağa,
diğeri rahmet.

ey gönül.
kaç kez aşk dedin de nefsine taptın?
kaç kez sevdim dedin,
aslında yalnızlığını sevdin?

insan, kendine söylediği yalan kadar yalnızdır.

bir yağmur yağar.
çatıları değil, maskeleri deler.
bir rüzgar eser.
yaprakları değil, kibri savurur.

işte o vakit anlarsın.
fırtına gökte değilmiş.
meğer insanın göğsünde koparmış bütün kıyametini.

ben meyhanelerden değil,
insan yüzlerinden sarhoş çıktım.
nice dudak gördüm,
dua konuştu, kalbi küfür koktu.
nice el gördüm,
tesbih çekti, vicdanı kan tuttu.

anladım ki,
şeytan bazen secde etmeyen değil,
secdeyi gösterişe çevirendir.

dünya.
bir pazar yeri.
herkes ömrünü satıyor,
vicdanını ucuza bırakıyor.

sonra mezarlar çoğalıyor.
toprak susuyor.
ve sessizlik,
bütün nutuklardan daha doğru konuşuyor.

ey sevgili.
bir gün herkes kendi gecesine gömülecek.
ne alkış kalacak,
ne unvan.
bir avuç toprak,
bir avuç dua.

hepsi bu.

yağmur gibi gözün ıslandığında
sakın beni arama.
çünkü ben de bir gün
toprağın susturduğu cümlelerden biri olacağım.

kendi vicdanına sor.

çünkü Allah,
insana en büyük mahkemeyi
kalbinin içine kurmuştur.

ve unutma.

gözyaşı, gözden düştüğü için değil,
gönülden koptuğu için ağırdır.

insan, öldüğü gün değil,
merhametini kaybettiği gün toprağa düşer.

gerisi.

rüzgarın dilinde dolaşan isimler,
yağmurun sildiği ayak izleri,
ve zamanın hiç hatırlamadığı gururlardır.

✍️