Yağdırılan Şiiri - Mehmet Nuri Yalçın

Damlalar düşer ellerine semadan
Rahmet der kimisi
Elleri dolu, sürer yüzüne
Yağdırılan her zîhayata gök pencerelerinden
Süzülerek geçen eleklerden, muntazam
Katreleri toprağa can verir her dem
Susuz karıncaya âb-ı hayat sunar
Yeşeren her filize “Bismillah” nidası
Şak ederken toprağı çok derinlerden
Kimisi deposu var sanır dağın
Gürül gürül akarken damla yığını, şelalelerden
Rahmet namı hızından gelir
İnen her damla, emirle iner
Eşlik eder her katreye bir melek
Yağdırılan inceden inceye, çiseli
Başıboş mu zannedersin, felekleri
Her yıldız devasa bir soba, nardan
Sakinleri muti,munis, her biri nurdan
Kimisi kırk bin başlı dünya gibi zikirde
Anlaşılmaz gibi aklı gözlerine inene
“Her şeyi maddede arayanların akılları gözlerindedir”
Maneviyata kör olan gözler hep boşluktadır
Yağdırılan rahmet huzmelerine gök kubbelerinden
Bir Mimar Sinan arar nakşeden kubbeleri
Bir de ahenkli seslerle dolan zikirhaneleri
Akan dereler kavuşma heyecanıyla denize
Arttırır hızını varırken menzile
Nerde yağan bir damla görsem semadan
Döner yüzüm çiseli katrelere aniden
Her nimet üç şeye vâbestedir
Biri zikir, biri fikir en sonu şükür
Yağdırılana değil, bak Yağdırana
Olmasaydı rahmet her şey be mana

Mehmet Nuri YALÇIN
15.06.2026
10:17
Erdemli