Ya Rab! Şiiri - Melih Karaslan

Artık son demimdeyim ya Rab!
Zihnim zemheriye esiyor,
Dualarım dolunay, bulutlarla savaşıyor.
Güneş olmaya niyet etmiş sevdalarımdan,
Yağmurlar boşanıyor ya Rab!

Zahterler, kekikler nasibine dönsün diye,
Tahıllar anbarlara dökülsün diye,
Topal tilkiler açgözlü kartallardan kurtulsun diye,
Bereket yağdırmaya yemin etmiş hayallerimden,
Çığlar düşüyor ya Rab!

Teraziye sürülebilsin için zalimin zulmü,
Topraklarda çürüyebilsin için fukaranın mevti,
Kanımın alı edebilsin için alnımın teri,
Ömer olmaya kastetmiş mefkuremden,
Binlerce yezid fışkırıyor ya Rab!

Ebediyetin iftitahı mı bu kapı?
Secdesizliğimin rükusu mu dedemin mirası?
Hangi açlığımın iftarı bu zehir tadı?
Deniz olmak duasına açılan ellerimden,
Tövbe tufanları kopuyor ya Rab!

Nimetlerine kanayım diye ömrümü istaf ettim,
Mabetlerinin işgalcisi şeytanlarına küstüm diye heybemi boş ettim,
Cennetinden akan bir çift göze sevdalandım diye çoğumu az ettim,
Ezeli vaadine vefan ile uzaklaşıp da azametinden,
Sel olmuş gözlerime merhamet et ya Rab!