Ya Rab Şiiri - Ersin İlhan

Kapandım ben, kapılar kapanmadı,
Bunu geç öğrendim Ya Rab.
Her “olmadı” dediğim yerde
Sen beni oldurdun,
Adımı sildin, kul yazdın.

Bir kapı istedim Senden;
Ne dünya genişliği,
Ne de dar bir kader.
Sadece içinden geçerken
Nefsimin eğileceği bir eşik.

Yol sandım, duvar çıktı karşıma,
Meğer secde yeriymiş.
Taş sandığım şey,
Teslimiyetmiş;
Baş koyunca yumuşadı.

Sustum, içim konuştu,
İçim sustu, Sen konuştun.
Ben isteği bıraktım,
Sen lütfu verdin;
Ben kapıyı unuttum,
Sen beni açtın.

Bir kapı açtın Ya Rab,
Üzerinde adım yoktu.
Girince anladım:
Bu yol bana değil,
Benden geçene açıktı.

Şimdi eşiğindeyim yokluğun,
Varlık senden ibaret.
Anahtar sensin,
Kapı sensin,
Açılan da… Sensin.