Ya İlk yada Son Şiiri - Adil İslamoğlu

Her insanın bir baharı vardır...
Ya "İLK" tir, ya da "SON" dur...

Kiminin ilkbaharı olur; yüreğinde âyetler filizlenir, kulluğu bahara döner.
Kimininse sonbaharı olur; Kur'ân'sız geçer ömrü, bir yaprak misali dalından kopar, kurur ve sessizce toprağa düşer...

Bırakın da özüme döneyim...
Bir ilkbahar mevsiminde Kur'ân'la yeniden yeşereyim.
Kurumuş dallarıma rahmet yağmurları değsin,
Rengârenk çiçekler ömrüme bereket taşısın.
Tomurcuklar açsın gönül hanemde,
Tazecik meyvelerim her sabah vahyi selamlasın...

Köklerim dünyaya değil, Kur'ân'a tutunsun.
Gönlümün bahçesinde nice âyetler bir tohum misali toprakla buluşsun.
Vakit gelip ömrümün son yaprağı da düştüğü zaman avuçlarıma,
Hıfzımın gözyaşlarıyla yeşermiş bir bahçe bırakayım ardımda..

Ve son nefesimde,
Dudaklarımda bir âyet, gönül hanemde Hâfızlığım, Ruhumda vuslat ümidiyle,
Yürüyeyim Ebedî Cennet yurduna...