Wolf Son Şiirleri - Şair Wolf Son

Eski defterleri kapattım artık,
Yorgun anıları bıraktım kuytularda.
Geçmişin yükünü sırtımdan indirip,
Yeni bir nefes gibi açıyorum ak sayfaları.

Tertemiz bir başlangıç,

Kendi yangınını küle çevirip rüzgara savurmuştu,
Dünyanın tüm dertlerini kendine vatan eylemişti.
Yüzünde çizgilerden bir coğrafya,
ruhunda dipsiz bir kuyu,
O, kendi ömrünü
başkalarının eşiğinde harcayan bir yabancıydı.

evvel zaman içinde
yedi kat göklerin bir yerinde
kalu belada
sayısız insan ruhu içinde
yalnızım...............

Ta iliklerimde anlatamadığım duygular,
Kendimi paralıyorum tarifi yok.
Pişmanlık mı desem, isyan mı desem?
Kararsız yürüyorum.
Bir ses, bir melodi geliyor uzaklardan usulca;
"Yaz dostum," diyor.

Kuşatıldı kalbim,
ağır bir bozgun bu,
Sancısı içimde, dumanı gizli...
Dağıldım,
sanki kırık bir aynanın bin parçasıyım,
Eğilip toplamadım,

Hiç niyetim yoktu bu amansız fırtınaya,
Bu kadar kolay kapılmazdım meçhul akıntılara.
Diz çökmezdim hiçbir saltanatın önünde,
Aşkı, kalbi yoran bir masal bilirdim sadece...
Mecnun’un çölünü serap,
Ferhat’ın dağını hayal sayarken;

Bir resimle başladı bu hikâye;
Hayal kadar gerçek, masal kadar hüzünlü...
Bir çift göz ki;
Keder bulutlarında boğulmuş,
Lakin inadına gülümseyen.
Kayboldum hülyanın en derininde,

Her zaman herşeyi herkesi affettim .
İntikam alabilirdim fırsatlarım vardı..
Yapmadım..
Yaralarımı kendim pansuman ettim
İçim kan ağlarken gülümsedim
Aklımdan fikrinden gitsinler

Belki sevseydin beni
Unutacaktim gulmeyi
Sende vuracaktin darbeni
Dugumlenecekti belki icimdeki hevesler
Paylaşmayalım askı böyle daha güzel

Seni düşündüm bu gece
Çöl ortasında vaha bulmuş bedevi gibi
Sevinçle doldu içim
Umutlarım tazelendi saha kalktı
Bu gece penceremde
Peri kızları vardı.....