Vurma! Şiiri - Mecit Aktürk

Kanayan bir yaradır kadına şiddet, zulüm
Özürlü beyinliler bunu çözüm sanıyor...
Vahşet öyle büyük ki, bazen kurtuluş ölüm
Bu cehâlet yüzünden ne yürekler yanıyor...

Kadın, anadır, bize; bacıdır, eşdir; yârdır
Zemheri bir kış günü özlenen bir bahardır
Vurulan her darbede ALLAH’a isyân vardır
Onsuz gönüller buruk, yaz gününde donuyor...

Gülün kadrini bilen, incitmez, kırmaz dalı
Bitmeli bu alçaklık, dinmeli öfke seli
Kırmalı acımadan kadını döven eli
İnsan olan dayağı lânet ile anıyor...

Ey eli kalkan cahil! Vurmadan yana indir!
Verdiğin acıları çok geç olmadan dindir
Bu ne büyük ahmaklık, bu ne bitmeyen kindir?
Unutma ki mahşerde hesap öne konuyor...