Vurgunum Şiiri - Fatma Soylu

Gül kokun sinmiş ipek saçlarına
‎Sevda ilmeğin de bir örgünüm ben
‎Gözlerin sebepken tüm suçlarına
‎Kirpiginin ucunda sorgunum ben....
‎
‎Eski Bir şarkı ruhuma değerse
‎Hicranın ardından güneş doğarsa
‎Dünyalar bir avuç aşka sığarsa
‎Senden başkasına yar sürgünüm ben.....
‎
‎Cenneti senden ayrı bilmemişim
‎Dünyaya gelmişim de gülmemişim
‎Bin hançer yemiş yine ölmemişim
‎Sana düğümlenmis bir urganım ben...
‎
‎Gurur duvarını dün gece bozdum
‎Gülümün adını canıma yazdım
‎Lal olmuş dillerde en yanık sözdüm
‎Mızrap değmiş perdeyim,gerginim ben...
‎
‎Dünyanın heveslerini soyunca
‎Gamzeli gülüşlerine doyunca
‎Şu başımı dizlerine koyunca
‎Zemheriyi tatmış bir erginim ben.
‎
‎Gönül dualarım döküldü dile
‎Aşkın oyununda olur mu hile
‎Bal olur seninle çektiğim çile
‎Gülünün dallarında yorgunum ben....
‎
‎Canımdan can gitti o yar bilmedi
‎Gözümden akanı kimse silmedi
‎Vuslat gelmeyince yüzüm gülmedi
‎Yarimsiz şu dünyaya dargınım ben...
‎
‎Hasretin yoluma bin tuzak kurdu
‎Zamanın saati vuslatta durdu
‎Gözlerin gönlüme bir darbe vurdu
‎O kara gözlerine vurgunum ben....
‎
‎
‎